Eğitim ortamlarında öğretimin yanında eğitime önem verilmesi gerektiği sıkça dile getiriliyor. 'Öğretim önemlidir,ama eğitim olmadan öğretim bir işe yaramaz. Eğitime ağırlık verilmeli.' sözleri daha bir yüksek sesle söyleniyor. Böylelikle 'eğitim' kavramının hep dışta ve üstte tutulması başarılıyor,kavramın kendisi hiç bir zaman sorgulamanın içine çekilemiyor.
Sorunun kendisini oluşturan bu düşünme biçimi; ellbette sorunu çözemez. Bu düşünme biçimi şu soruları peşinden getirir: Kim kimi eğitecek? Hangi ehliyetle ve yetkiyle? Hangi cesaretle ve cür'etle? Neye göre eğitecek? Ne için eğitecek?Nasıl eğitecek?Eğitilecek olan eğitilmeye razı mıdır? Eğitmeye aday olanın kendisi eğitilmiş midir?Neye göre eğitilmiştir?...En önemlisi kişiye tek taraflı davranış ve bilgi aktarımı mümkün müdür?
İşin başında bu sorular bile 'eğitim' öngörüsünü içinden çıkılmaz bir sürece dönüştürmeye yeter. Öğrenme eğitime dönüştüğünde yaratıcı düşünme, özgür bilgi ve üretim biter. Çünkü 'eğitim' buyurgan ve yaptırımcı bir kavramdır. Tek yönlüdür, tek boyutludur. Soğuktur.
Daha kavramın kendisinde çuvalladık gördünüz mü? Sanırım en iyi yaptığımız kavramları 'eğitmek'; eğip bükmek yani onları, 'istenilen' hizaya getirmek. Eğitim sorunları sürekli tartışılmasına rağmen gerçekçi, işe yarayan çözümlerin ortaya çıkmayışı işte bu 'kaynak' sorunda yatıyor. Eğitim ile ilgili bütün çözümler 'eğitim'de aranıyor. Sorunu doğuran yaklaşımla sorun çözülmeye çalışılıyor. 'Çağdaş' paradoks.