Ahmet İnam,

Türkiye'nin ve dünyanın en büyük sorununun hıyar ve hıyarlık olduğunu anladığında elli yaşına yaklaştığını farkeden Ahmet İnam, geçimini va'z verip, tef çalarak sağlamaktadır. Okuduğu kitapları ve diplomalarını yakıp, 86 model Şahin arabasıyla ormanlara dalıp gitmek istediyse de, dünyanın işgali altındaki kalbiyle kitaplar yazmakta, şarkı söyleyip yemek yiyerek şişmanlamaktadır.
Hakikati arayan Ahmet İnam, bulduğunda (bulamadan) ölecektir!
O şimdi ODTÜ'de felsefe profesörü...

"Psikiyatrist olmayı düşünüyordum. İnsanların gün ışığına çıkmamış, çıkamamış dünyaları şiddetli bir biçimde ilgimi çekiyordu. Böylelikle kendimi de tanıyabileceğimi umuyordum. (Yazık ki, ne yaptımsa olmadı, hâlâ kendimi tanıyamıyorum). Diğer yandan yoğun bir teori yapma tutkum vardı. Bu iki beklentim ancak yabancı dil bilgisi ile gerçekleşebilirdi. "İngilizce öğreneyim de hayatın anlamı üstüne teoriler saçayım" diye düşündüm. İngilizce öğreneyim derken mühendislik derslerine girerken yakaladım kendimi. Özellikle Knudsen soyadlı çok yaman bir fizik hocası büyüledi beni. Fizik okumayı düşündüm. Maddeyi anlarsam ruhu, toplumu, tarihi anlayabileceğimi düşünmeye başladım. Bunun gerçekleşmeyeceğini anladığımda, Avrupa'ya felsefe okumaya gitmeyi düşlerken, bir baktım ki sınıfımı kolayca geçivermişim. Mühendis olayım, felsefeyi sonra düşünürüm dedim kendi kendime.
Hazırlık sonrası "freshmen" yılında, derslerim dışında sosyal bilimler alanında yoğun bir okuma işine giriştim. Almanca ve edebiyat eleştirisi çalıştım. Ardından edebiyat eleştirisi alanında teorimi bu yılın yaz aylarında oluşturmaya başladım.
Sürekli yalnızlık çektim. Kafamdakileri paylaşacak insanların yokluğu bana acı verdi.
İlk yıl aldığım eğitimi genel olarak doyurucu buldum. Knudsen'in yanında matematik hocam Orhan Alisbah, dünyası zengin, etkileyici bir insandı.
Mühendislik dersleri okuduğum sonraki yıllarımda, alanlarında yeni doktora yapmış, yapmakta olan, deyim yerindeyse çok bıçkın, enerji dolu, yaman hocalarım oldu. İyi bir öğrenci değildim, kendimi gurbet elde yabancı biri gibi duya duya derslere girerdim, boş zamanlarımda. (Felsefe okuyor, edebiyat dergisi çıkarıyor, kızın birini deliler gibi seviyordum.)
Düşünmeyi, ihtiyatlı olmayı, hesabını vermeden konuşmamam gerektiğini (beceremiyor gibi görünsem de) mühendislik okurken anladım. Hocalarım, değerli insanlardı, beynimin palavracı yanlarının hızardan geçtiğini düşünürüm, onların eliyle.
Sorunum derdimi, kendimi anlatamamaktı. Anlatamadığım için düşünmem, acı çekmem gerekti. İyi de oldu. Oh olsun bana!
İki felsefeci hocam bana yeni bir yaşam alanı açtı: Cemal Yıldırım ve Teo Grünberg. Mantık, bilim felsefesi, analitik felsefe öğrendim onlardan.
Bir dünyaydı ODTÜ, düşünceye, araştırmaya, özgürlüğe açılan bir dünya. Yanlışlıkla da olsa, bu dünyaya gelmiş olmaktan, o dünyada duygu ve düşüncelerimi doyasıya yaşamış, yaşıyor olmaktan son derece mutluyum. Bu mutluluğu, dünyayı anlamak için çektiğim çilelerle, arayan bir insanın düş kırıklıklarıyla birlikte ince bir hüzün perdesi altında tadabiliyorum."

Ahmet İNAM
÷ bir söyleşiden ÷

[bilgi ağacı][iletişim][ana sayfa][acans][oybideryum][linkler]